священник Александр Шрамко

Блог у Нашай Ніве

Sat, 25 Aug 2007 13:57:42 GMT

Усход-Захад-Усход
Сейчас не успеваю, но что-то аналогичное с теми же фотографиями напишу и по-русски.
С наступающим воскресным днем! С памятью прп. Максима Исповедника и днем чествования Минской иконы Божией Матери!

Блог на Нашай Ніве

Thu, 26 Jul 2007 07:44:10 GMT

Радзіма продкаў - Украіна

Блог на Нашай Ніве

Sun, 15 Jul 2007 05:24:22 GMT

[Error: Irreparable invalid markup ('<a >') in entry. Owner must fix manually. Raw contents below.]

<a  href="http://www.nn.by/index.php?c=ar&i=10232">Ці станеш брату на галаву?</a>

Об истории отношений православных и католиков в Беларуси по образу тех же птенцов в лампадке:)

Блог на Нашай Ніве

Fri, 13 Jul 2007 07:29:31 GMT

Аазіс ці рэзэрвацыя?

Блог на Нашай Ніве

Thu, 12 Jul 2007 21:13:13 GMT

Са сьвятам апосталаў!

Падзея

Mon, 27 Sep 2004 12:33:16 GMT

Сёння стаў сьвятаром айцец Яўген, у ЖЖ - new_cat. Віншуем яго шчыра!

Сёньня

Thu, 05 Aug 2004 21:32:51 GMT

актывацыя

Wed, 07 Jul 2004 23:32:58 GMT

Ну вось.. зараз і я да сваіх у Крым...

Са сьвятам!

Sat, 19 Jun 2004 21:16:49 GMT

Віншую ўсех праваслаўных з Днём усех беларускіх сьвятых!

Са сьвятам!

Fri, 04 Jun 2004 21:06:12 GMT

Дзень памяці сьвятой маці нашай прападобнай Еўфрасіньні Полацкай.

Але нават ёй у кафедральным саборы, ня гледзячы на пастанову Сінода, ёй не служылі паліялей.

ДАКЛАД на Кірыла- Мяфодзіеўскіх Чытаньнях у Менску

Wed, 26 May 2004 21:59:39 GMT

ЦАРКОЎНЫЯ СТАСУНКІ Ў ІНТЭРНЭТ:
МАГЧЫМАСЬЦІ І АБМЕЖАВАНЬНІ

Пачнём з таго, што адкрыем Біблію і прачытаем вось што:

І пасадзіў Гасподзь Бог рай у Эдэме на ўсходзе, і зьмясьціў там чалавека, якога стварыў.
І выгадаваў Гасподзь Бог зь зямлі кожнае дрэва прыемнае з выгляду і добрае ў ежу, і дрэва жыцьця пасярод раю, і дрэва спазнаньня дабра і зла.
(Быцьцё.2:8,9)

Як бачым, чалавек для жыцьця зьмяшчаецца ў нейкую прастору, дзе яму надаюцца адпаведныя паўнамоцтвы:

І ўзяў Гасподзь Бог чалавека, якога стварыў, і пасяліў яго ў садзе Эдэмскім, каб урабляць яго і захоўваць яго.
(Быцьцё.2:15)
Гасподзь Бог утварыў зь зямлі ўсіх жывёл польных і ўсіх птушак нябесных, і прывёў іх да чалавека, каб бачыць, як ён іх назаве, і каб, як назаве чалавек кожную душу жывую, так і было імя ёй.
(Быт.2:19)
Але ёсьць і нейкая істотная небязпека:

І наказаў Гасподзь Бог чалавеку, кажучы: з кожнага дрэва ў садзе ты будзеш есьці;
а з дрэва спазнаньня дабра і зла, ня еж зь яго; бо ў дзень, калі ты пакаштуеш зь яго, сьмерцю памрэш.
(Быт.2:16,17)

Як бачым, яшчэ ў Раі чалавек атрымаў ня толькі магчымасьці, але і добра нам вядомыя абмежаваньні. Разам з уладай над усёй прыродай, у тым ліку над жывёламі, Адам і Ева атрымліваюць небясьпеку як раз ад таго, над чым атрымалі ўладу – ад дрэва і найбольш ад цмока як адной з жывёлін. Таму тая небясьпека цывілізацыі, аб якой мы ўжо казалі, гэта зусім ня чужая па сутнасьці і для сьвету свабоднага ад граху, сьвету Самога Бога.

Наша тэма тычыцца Інтэрнэту. Гэты сапраўды рэвалюцыйны сродак камунікацыі адначасова прыцягвае увагу і насьцярожвае. У Царкве – больш другое. Але нездарма я пачаў з сытуацыі ў Раі.

Падобнае было заўсёды ўласьціва цывілізацыі – новыя вынаходніцтвы прыносілі для Царквы ня толькі новыя магчымасьці, але і новыя праблемы, новыя нагоды для насьцярожанасьці. Каб гэтая насьцярожанасьць не спарадзіла ў нашым розуме чарговых страшылак, неабходна цьвяроза прааналізаваць і зразумець ня толькі магчымасьці, але і пэўныя абмежаваньні. Ведаючы межы і памеры гэтых абмежаваньняў мы больш упэўнена і без містычных страхаў зможам выкарыстоўваць увесь спэктар і глыбіню новых магчымасьцяў.

Спадзяюся, што не спалохаю паважаную аўдыторыю, калі пайду яшчэ далей і скажу, што становішча вандроўніка па Інтэрнэце вельмі нагадвае становішча чалавека ў Раі.

У Інтэрнеце чалавек практычна заўсёды не толькі спажывец інфармацыі, а таксама і стваральнік яе. Ён ўключаецца ў дыялёг і нават больш, чым дыялёг – у прастору стасункаў, прастору асаблівага існаваньня. Мы маем тут так званую інтэрактыўнасьць, гэтак значыць, магчымасьць ня толькі ўспрымаць інфармацыю, але перадаваць у адказ сваю. Гэта самае галоўнае, чым адрозніваецца Інтэрнэт ад іншых сродкаў камунікацыі.

Далей. Чалавек у Інтэрнэце, як і ў Раі, вандруе сам, па свайму маршруту, а не па пракладзеным кімсьці праспэктам – каналам (як у тэлебачыньні). Ён застаецца перад даволі шырокім выбарам. Вядома і там ёсьць свае праспэкты, але ніхто не забараняе пры жаданьні зьвярнуць у свой “завулак”, каб знайсьці стасункі якія патрэбныя менавіта табе, а не нейкаму большаму ці меншаму ўладару. Больш за тое, практычна нічога не каштуе зрабіць свае ўласнае месца для стасункаў. І ня трэба, каб наведвальнікаў былі тысячы ці сотні, каб, напрыклад, як у выпадку з газэтай акупіць тыраж. Фактычна любы чалавек можа стварыць свой “канал”, гэта так званы сайт ці форум, які можа канкурыраваць па папулярнасьці з самымі прафесійнымі. Так часта і бывае, калі нешта робіцца з цікавасьцю, энтузіязмам і разуменьнем патрабаваньняў тых, каго ты жадаеш прывесьці да сябе на сайт. Як бачым, тут чалавек ня толькі свабодны, як у Раі, але мае магчымасць апрацоўваць яго.
У інтэрнэце наведвальнік незалежна ад месцазнаходжаньня можа пакінуць свае думкі, водгукі, задаць пытаньне і атрымаць адказ, проста увайсьці ў перапіску, якая дзякуючы імгненнасьці перадачы паведамленьняў можа лёгка перайсьці ў дыялёг. А на форуме, які нагадвае адкрытую ўсім канферэнцыю, ствараецца сапраўдная камунікатыўная прастора, дзе вядзецца актыўны абмен думкамі паміж зацікаўленымі ўдзельнікамі. Тут адкрываецца вялікае поле для місіянерскай работы, бо на інтэрнэт-форумах зьбіраюцца такія розныя людзі, такіх розных поглядаў, розных веравызнаньняў і з такіх розных месцаў, што немагчыма сабе нават уявіць, каб дзесьці фізычна магла сабрацца такая разнастайная аўдыторыя.

А ад масавага тут лёгка перайсьці да самага індывідуальнага, што вельмі спрыяе фармаваньню самых шчырых адносін, у тым ліку духоўнага парадку. Напрыклад, паміж вернікам і духаўніком. Ці проста паміж людзьмі, якія маюць магчымасць абмяняцца карысным вопытам.

Абагульняючы ўсе магчымасьці для стасункаў у Інтэрнэце, можам сказаць наступнае.

Сучасны чалавек пакутуе ад адзіноты. Ён застаецца адзінокім часта нават і ў Царкве, якая закліканая да фармаваньня шчырых і даверлівых дачыненняў, стасункаў у Богу. Бывае так, што чалавек ня можа знайсьці адпаведнае кола блізкіх людзей, нават духаўніка, якому можа даверыцца. А ўлічваючы яшчэ і маргінальную колькасць царкоўнага народу ў сучасным сьвеце, гэты фактар можа набываць крытычныя памеры. Вось гэтая праблема і вырашаецца з дапамогай Інтэрнэту, дзе ўсё, можна сказаць, побач. Часта нават недаступныя паводле свайго сацыяльнага статусу ці роду заняткаў людзі. Бывае так, што вельмі лёгка наладжваецца кантакт з вельмі знакамітымі людзьмі, да якіх у звычайных стасунках нават немагчыма падступіцца. У Інтэрнэце любы чалавек такі ж наведвальнік і удзельнік як іншыя. І таму там максымальна страчваюцца сацыяльныя і псыхалягічныя бар’еры. Больш за тое – наведвальнік можа быць там пад іншым іменем. А таму, як не парадаксальна, стаўшы “ананімам”, як быццам схаваўшы сябе пад маскай, чалавек не мае патрэбы хаваць сябе па сутнасьці. Ён выступае такім, якім ён ёсьць. І гэта зноў нагадвае Рай, дзе чалавек хадзіў голы і не саромеўся.

Як бачым, Інтэрнэт вельмі адэкватная прастора менавіта для царкоўных стасункаў.

Але тут адразу паўстае пытаньне – у якой ступені магчыма перанесьці царкоўныя стасункі з так званага рэалу ў Інтэрнэт-прастору? Ці магчыма, напрыклад, існаваньне такой царкоўнай суполкі, якую б мажліва было пры пэўных агаворках назваць царквой? Трэба сказаць, што такі вопыт ёсьць, але ён тычыцца заходніх канфесій. У прынцыпе гэта лёгка ўявіць сабе ў пэўных ліберальна-пратэстантскіх колах. Але праваслаўе грунтуецца на Таінствах, а таму тут вельмі моцныя абмежаваньні. Але можна нешта падобнае і да пэўнай ступені, як здаецца, магчыма і ў нас. Напрыклад, сумесная малітва, абмеркаваньне веравызнаўчых і асабістых пытаньняў, узаемная дапамога, падтрымка. Урэшты ніхто не замінае працягнуць пачатыя ў Інтэрнэце даверлівыя стасункі ў звычайных абставінах.

Як паказвае вопыт царкоўных стасунках у Інтэрнэце найбольш спрэчным пытаньнем з’яўляецца такое – ці магчыма споведзь у гэтай камунікацыйнай прасторы? Гэтае пытаньне вельмі актуальна таму, што наогул не так лёгка знайсьці зараз праваслаўнаму чалавеку дасьведчанага духаўніка, які б выслухаў, адпаведна зразумеў, даў бы слушную параду... А Інтэрнэт, як было сказана, спрыяе стварэньню пэўнага даверу паміж людзьмі. Чалавек знаходзіць сьвятара, зь якім пачынае раіцца, размаўляць, знаходзіць разуменьне. І вось тут непазбежна паўстае гэтае пытаньне – а чаму не паспавядацца менавіта гэтаму сьвятару? Мне здаецца, што тут больш псыхалягічная перашкода, бо споведзь гэта Таінства, а да Таінства адпаведна больш ўмоў і патрабаваньняў. Але што замінае спачатку хаця б вызнаць і абмеркаваць грахі, а даравальную малітву здзейсніць пазьней, пры магчымасьці рэальнага кантакту? Магчыма было б пайсьці і далей, на маю думку, але гэта яшчэ патрабуе абмеркаваньня, у тым ліку і з багаслоўскага пункта гледжаньня.

Якія яшчэ абмежаваньні можна было б прывесьці?

Перш за ўсё параўнальна яшчэ малую распаўсюджанасьць Інтэрнэту. Пакуль стасункі ў Інтэрнэт тычацца даволі вузкага кола асобаў. Хаця, з другога боку, сярод моладзі гэта ўжо даволі звычайная справа. А менавіта моладзь – гэта будучыня Царквы. Тым больш, што ў Інтэрнэце шмат рознай спакусы і калі мы праігнаруем гэту частку жыцьця, мы шмат што страцім.

Сярод таго, што таксама можна аднесьці да абмежаваньняў тая ж самая “ананімнасць”, яе іншы бок. З аднаго боку, “ананімнасьць” спрыяе наладжваньню кантактаў, стварэньню атмасфэры даверу. Але, з іншага боку, гэта можа прывесьці да пэўнай неадказнасьці і нават падману.

Яшчэ вельмі істотны фактар, які мы таксама разглядалі з пазытыўнага боку, але ён мае і негатыўны: кожны чалавек ці група людзей можа стварыць сваю крыніцу ў Інтэрнэт. І пры пэўных умовах – актыўнасьці, энтузіязму, а тым больш прыцягненьні больш-менш прафэсійных спэцыялістаў, гэтая крыніца можа набыць папулярнасць, якая не адпавядае рэальнаму ўплыву такой групы ў грамадзтве. Зараз ёсьць, напрыклад, у Інтэрнэце вельмі папулярны партал царкоўных навінаў і артыкулаў. Яго стварыла вельмі маргінальная раскольніцкая групоўка. Яны прама не афішуюць сваю царкоўную арыентацыю, ствараюць ілюзію аб’ектыўнасьці, але, як няцяжка здагадацца, падспудна наштурхоўваюць на адпаведныя сваёй арыентацыі думкі і пачуцьці.

Але трэба сказаць, што гэтая папулярнасць ствараецца не бяз нашай дапамогі. У Інтэрнэце вельмі важна заняць адпаведную нішу, нейкае пустое месца. І стваральнікі гэтага парталу яе знайшлі – пры даволі вялікай колькасьці добрых праваслаўных сайтаў няма такога, які б так апэратыўна і дынамічна даваў рэлігійныя навіны, актуальныя артыкулы, неафіцыйныя думкі і меркаваньня.

Як здарылася так, што адпаведная ніша аказалася пустой? Перш за ўсё у Царкве існуе вялікі недавер да неафіцыйных меркаваньняў і поглядаў. Таму “неафіцыйным” энтузіястам ня толькі не дапамагаюць, але бывае, што і перашкаджаюць. Як было, напрыклад, з сайтам “Православный Казахстан”. Царкоўнае кіраўніцтва проста патрабавала яго закрыць. Не таму, што там была нейкая крамола, а таму, што не патрывала побач “альтэрнатывы”. Вось так і атрымліваецца, што адмаўляемся ад сваёй “альтэрнатывы”, а замест атрымліваем сапраўдную і чужую.

Але што казаць пра неафіцыйныя крыніцы, калі нават афіцыйныя пазьбягаюць даваць аператыўную і разнастайную інфармацыю. Лічыцца, мабыць, што гэта вельмі па царкоўнаму – рабіць усё ціха, каб ведала як мага менш людзей. Інфармацыю аб царкоўным жыцьці наша царкоўнае кіраўніцтва нават называе “рэклямай”, якая быццам бы нам не патрэбная, а інфармацыя гэта для “ворага”. Затое тое ж кіраўніцтва з гатоўнасьцю выконвае ролю рэклямнага персанажу для прапаганды кіроўнага рэжыму, што, трэба сказаць, папулярнасьці менавіта Царкве не дадае.

Мабыць праз гэтую нелюбоў да інфармацыі, а таксама ляноты і цяжкай паваротлівасьці царкоўных структураў ужо прыкладна з год як не дадаецца і не абнаўляецца інфармацыя на афіцыйным сайце БПЦ.

Паглядзіць наведвальнік на нязьменныя ўжо год “навіны” і пойдзе шукаць у іншым месцы, дзе інфармацыя даецца нашмат больш аператыўна і поўна. Ды яшчэ больш умацуе імунітэт супраць афіцыйных крыніц.
Трэба неадкладна зьмяніць такое пасіўнае і абыякавае стаўляньне да Інтэрнэту.

Царква не проста можа выкарыстоўваць Інтэрнэт-прастору, а павінна актыўна асвойваць яе, запаўняючы магчымыя “белыя плямы” і шукаючы новыя магчымасьці, якія дае і дае нам тэхналягічны прагрэс. Тым больш, што гэта амаль нічога не каштуе. Патрабуецца толькі сур’ёзная ўвага да гэтай сфэры і падтрымка адпаведных ініцыятываў.
..

Субота

Fri, 21 May 2004 21:24:43 GMT

10 Хіба ня верыш ты, што Я ў Айцы, і Айцец ува Мне? Словы, якія кажу Я вам, кажу не ад Сябе; Айцец, Які існы ўва Мне, Ён творыць дзеі.
11 Верце Мне, што Я ў Айцы, і Айцец ува Мне; а калі ня так, дык верце Мне па самых дзеях.
12 Праўду, праўду кажу вам: хто верыць у Мяне, дзеі, якія твару Я, і Ён створыць, і болей за іх створыць; бо Я да Айца Майго іду.
13 І калі чаго папросіце ў Айца ў імя Маё, дык зраблю, хай праславіцца Айцец у Сыне;
14 калі чаго папросіце ў імя Маё, я тое зраблю.
15 Калі любіце Мяне, захавайце Мае запаведзі,
16 і Я ўмалю Айца, і дасьць вам другога Суцешніка, хай будзе з вамі вавек,
17 Духа праўды, Якога сьвет ня можа прыняць, бо ня бачыць Яго і ня ведае Яго; а вы ведаеце Яго, бо Ён з вамі існы, і ў вас будзе.
18 Не пакіну вас сіротамі; прыйду да вас;
19 яшчэ трошкі, і сьвет ужо ня ўбачыць Мяне; а вы ўбачыце Мяне, бо Я жыву, і вы жыцьмеце.
20 У той дзень спазнаеце вы, што Я ў Айцы Маім, і вы ўва Мне, і Я ў вас.
21 Хто мае запаведзі Мае і захоўвае іх, той любіць Мяне; а хто любіць Мяне, той палюбіцца Айцу Майму, і Я палюблю яго і зьяўлюся яму Сам.
(Ян.14:10-21)

Гасподзь абяцаў веруючым у Яго, што яны ня проста паўтарыць падобнае на Яго дзеі. А стварыць больш... А чаму? Гэта важна – “бо Я да Айца Майго іду”.
Гасподзь не прыйшоў, каб “пабыць” чалавекам. Ён застаецца з намі праз нас. Мы павінны працягнуць Ягонае жыцьцё на зямлі “да сканчэньня веку”. Айцец праслаўляецца ў Сыне, а Сын праслаўляецца праз вернікаў, якія прымаюць Духа Сьвятога, Духа праўды, “Якога сьвет ня можа прыняць, бо ня бачыць Яго”. А мы бачым, павінны бачыць... Калі не атрымліваецца бачыць, нешта мы робім не тое. Што менавіта? Гасподзь адказвае: “Хто мае запаведзі Мае і захоўвае іх, той любіць Мяне; а хто любіць Мяне, той палюбіцца Айцу Майму, і Я палюблю яго і зьяўлюся яму Сам”. Сам гэта і ёсьць пабачыць яго праз Духа. Мы павінны захаваць запаведзі – вось што... Але гэта толькі пачатак... Праз гэту любоў да Яго, праз захаваньне запаведзей мы здалеем бачыць і тварыць тое, што нават ня можам уявіць сабе. Не пабаімся ісьці наперад?

Яшчэ з адным сьвятам!

Thu, 20 May 2004 15:50:33 GMT

Сёньня таксама сьвята Жыровіцкай іконы Божай Маці.

Wed, 19 May 2004 21:24:44 GMT

З надыходзячым сьвятам Узьнясеньня Гасподня!

Адданьне Пасхи

Wed, 19 May 2004 21:17:59 GMT

36 пакуль сьвятло з вамі, верце ў сьвятло, і будзьце сынамі сьвятла. Сказаўшы гэта, Ісус адыйшоў і зьнік ад іх.
37 Столькі цудаў утварыў Ён перад імі, і яны ня веравалі ў Яго,
38 хай збудзецца слова Ісаі прарока: Госпадзе! хто паверыў пачутаму ад нас? і каму адкрылася сіла Гасподняя?
39 Таму не маглі яны вераваць, што як яшчэ сказаў Ісая,
40 "народ гэты асьляпіў вочы свае і скамяніў сэрца сваё, хай ня бачаць вачыма, і сэрцам не ўразумеюць, і не навернуцца, каб Я ацаліў іх".
41 Гэта сказаў Ісая, калі бачыў славу Ягоную і казаў пра Яго.
42 Урэшце і з начальнікаў многія ўверавалі ў Яго, але дзеля фарысэяў не прызнаваліся, каб не адлучылі іх ад сынагогі;
43 бо палюбілі больш славу чалавечую, чым славу Божую.
44 А Ісус абвясьціў, сказаўшы: хто ў Мяне веруе, не ў Мяне веруе, а ў Таго, Хто паслаў Мяне;
45 і хто бачыць Мяне, бачыць Таго, Хто паслаў Мяне.
46 Я сьвятлом прыйшоў у сьвет, каб кожны, хто верыць у Мяне, не заставаўся ў цемры.
47 І калі хто пачуе Мае словы і не паверыць, Я ня суджу яго: бо Я прыйшоў ня судзіць сьвет, а выратаваць сьвет.
(Иоан.12:36-47)

Як гэтыя словы падыходзяць да адданьня сьвята Пасхі! Адчуваецца смутак.. Смутак за тое, што мы забудзем гэты цуд, гэтых “столькі цудаў”, якія ён утварыў перад намі. Хіба мала нам? Хіба ня бачылі сьвятло? А мы ўся роўна не жадаем верыць, і нам не адкрываецца сіла Гасподняя. А таму, што няма гэтай сілы, мы яшчэ меней верым. Пагасла для нас сьвятло Пасхі...І забыліся мы, і пакаціліся ў цемру...
."народ гэты асьляпіў вочы свае і скамяніў сэрца сваё, хай ня бачаць вачыма, і сэрцам не ўразумеюць, і не навернуцца, каб Я ацаліў іх".
Хіба гэта не для нас, апутаных жыцьцёвымі абставінамі, шукаючых тое, што мы больш любім – славу чалавечую. А калі веруем, то саромеемся, бо палохаемся быць адлучнымі ад “сінагогі”, ад сьвету гэтага.
За тое падаецца такая надзея, што, ня гледзячы на ўсё гэта, Ён не зьбіраецца нас судзіць. Бо прыйшоў нас выратаваць. І будзе спрабаваць яшчэ і яшчэ... А мы? Мы застанемся абыякавымі у адказ на гэту любоў? Хіба аднойчы не варухнецца моцна і беззваротна наша сэрца?

Чытаньне ў аўторак

Tue, 18 May 2004 22:26:33 GMT

19 І, узяўшы яго, прывялі ў аэрапаг і казалі: ці можам мы ведаць, што гэта за новае вучэньне, якое ты прапаведуеш?
20 Бо нешта дзіўнае ўкладваеш ты ў вушы нашыя; таму хочам ведаць, што гэта такое?
21 А ўсе Афіняне і аселеныя ў іх чужынцы нічым так ахвотна не займалі час, як тым, каб гаварыць або слухаць што-небудзь новае.
22 І Павал, стаўшы сярод аэрапага, сказаў: Афіняне! з усяго бачу я, што вы неяк адмыслова набожныя.
23 Бо, прыходзячы і аглядаючы вашыя сьвятыні, я знайшоў і ахвярнік, на якім напісана: "невядомаму Богу". Вось Яго, Якога вы, ня ведаючы, шукаеце, я прапаведую вам:
24 Бог, Які стварыў сьвет і ўсё, што ў ім, Ён, будучы Госпадам неба і зямлі, не ў рукатворных храмах жыве
25 і не вымагае служэньня рук чалавечых, быццам маючы ў нечым патрэбу, а Сам дае ўсяму жыцьцё і дыханьне і ўсё.
26 З адной крыві Ён вывеў увесь род чалавечы, каб жыў ён на ўсім улоньні зямлі, назначыўшы наперад вызначаныя часіны і межы іхнія пражываньню,
27 каб яны шукалі Бога, ці не адчуюць Яго, і ці ня знойдуць, хоць Ён і не далёка ад кожнага з нас:
28 бо мы Ім жывём і рухаемся і існуем, як і некаторыя з вашых паэтаў казалі: "мы Ягоныя і род".
(Дзеі.17:19-28)

Апостал Павал у Афінах... І ён нават “узрушыўся духам, убачыўшы гэты горад поўны ідалаў”. Здавалася б, што людзей гэтага горада нічым ужо не зьдзівіш – яны шмат што бачылі і чулі, асабліва ў тым, што тычыцца вучэньняў і рэлігій. Але чаму яны самі знаходзяць Паўла і патрабуюць, каб ён ім распавёў, “што гэта за новае вучэньне, якое ты прапаведуеш?” Адкуль такая зацікаўленасьць? Тут жа мы чытаем, што справа ў тым, што Афіняне “нічым так ахвотна не займалі час, як тым, каб гаварыць або слухаць што-небудзь новае”. У гэтых словах адчуваецца яўная іронія, але гэта не здымае пытаньня – няхай нават і мітусьлівая, але ж прага даведацца пра нешта новае існавала. І патрабавала адказу. І Павал цярпліва адказвае, шукаючы адпаведныя словы, каб гэтыя людзі, збалаваныя рознымі спрэчкамі і разважаньнямі, нешта зразумелі і адчулі.
Якія з гэтага ўсяго высновы?
1.Ёсьць людзі якія пачынаюць свой шлях да Бога з не зусім сурьёзнага жаданьня пазабаўляць свой розум, ці проста з нагоды паспрачацца.
2.Гэтая прага да пошукаў новага і новага мае свае глыбокія карані, аб якіх даволі часта чалавек сам і ня ведае – яна пазыходзіць ад неўсьвядомленага адчуваньня, што ўсё тое, што было дагэтуль – гэта “не новае”, што самае галоўнае ты яшчэ ня ведаеш.
3.Таму гэтая прага павінна быць вартай нашай увагі. Нельга лічыць, што калі чалавек пытаецца нават проста са смутку, то можна яго праігнараваць. Тым больш нельга крыўдаваць на тое, што дарагімі для нас рэчамі, жадаюць амаль што толькі разагнаць смутак. Апостал Павал, які узрушыўся духам ад колькасьці ідалаў, зьнешне застаецца спакойным і кажа:
Афіняне! з усяго бачу я, што вы неяк адмыслова набожныя.Бо, прыходзячы і аглядаючы вашыя сьвятыні, я знайшоў і ахвярнік, на якім напісана: "невядомаму Богу". Вось Яго, Якога вы, ня ведаючы, шукаеце, я прапаведую вам”.
Як бачым, ён нават праз тых самых ідалаў і пачынае весьці да думкі пра Адзінага Сапраўднага Бога. І не палохаецца ад “кашчунства” такога своеасаблівага шляху разважаньняў.
Няхай размова пачынаецца пра ідала “невядомаму богу”, але яна прыйдзе да разуменьня і сапраўды дагэтуль невядомага Бога, .якога так прагне сэрца кожнага чалавека. Няхай пачынаецца з “набожнасьці”, а канчаецца верай.

Вітаю Вас, сябры, на гэтай беларускай старонцы майго Жывога Журнала!

Tue, 18 May 2004 19:46:13 GMT

Гэты журнал priest_al не прызначаны дубліраваць, хоць і нават на іншай мове, ужо даўно існуючы журнал priestal, але будзе проста менавіта іншай старонкай, куды я зьбіраюся заносіць тое, што пішу на беларускай мове. Думаю, што так будзе больш зручна і для мяне, і для разнамоўных фрэндаў. .Ці будзе гэта журнал і некалькі іншага чалавека? Шчыра кажучы, мне самаму гэта цікава. Пабачым, карацей, што атрымаецца.